Bron: Cinemien & Filmdepot | And Then We Danced

And Then We Danced Review

8.1
Het dansen fungeert als symbool voor het leven in Georgie

Het leven van Merab in And Then We Danced komt uit de realiteit

Het leven van Merab in And Then We Danced komt uit de realiteit
Bron: Cinemien & Filmdepot | And Then We Danced

Vele films proberen in het Oscar seizoen zichzelf onder de aandacht te brengen. Afgelopen mei ging de film ‘And Then We Danced’ in premiere op het grote filmfestival in Cannes. Sinds die tijd weet de film steeds meer aandacht te krijgen. Voor mij een goede reden om de film, dat sinds 7 november te bewonderen is in de filmhuizen en Picl, te voorzien van een recensie. Want de film is de Zweedse inzending voor de aankomende Oscars.

Al van jongsaf aan traint Merab samen met zijn danspartner Mary met het Nationaal Georgisch Dansensemble. Zijn wereld komt op z’n kop te staan wanneer de charismatische Irakli op het toneel verschijnt. Niet alleen wordt hij Merabs grootste concurrent….maar ook zijn grootste verlangen.

Als het om films gaat waarbij de LGBTQIAP+ gemeenschap een grote rol in speelt, houd ik mijn hart vast. Over het algemeen wordt het verhaal op een bepaalde manier en periode van het leven in beeld gebracht. Dat was ook het geval bij ‘And Then We Danced’. De makers wilde met deze film laten zien hoe de Georgische cultuur in elkaar steekt. Van de muziek, locaties, sfeer en momenten in het leven van de hoofdpersonen.

Waardoor het leven van de jonge Merab bijzonder is om als grote verhaallijn te gebruiken. De makers hebben er goed aan gedaan om de dans wereld te gebruiken als voorbeeld. Het laat namelijk zien wat voor cultuur en gedachten zijn als het om mannelijkheid gaat. Door de leraar als mannelijk voorbeeld te nemen, en ook direct als de oudere generatie te gebruiken.

De keiharde mening van een groot deel van de Georgische inwoners, wordt goed in beeld gebracht

De keiharde mening van een groot deel van de Georgische inwoners, wordt goed in beeld gebracht
Bron: Cinemien & Filmdepot | And Then We Danced

Werden in de loop van ‘And Then We Danced’ een aantal zinnen in gegooid. Zoals: ‘de ziel van onze natie’. ‘Masculiniteit is de kern van de dans’, daarin is ‘geen plaats voor zwakte’, en al helemaal niet voor seks. Toen deze zinnen in beeld kwamen werd ik mij er steeds meer van bewust hoe het leven als homoseksuele man, of iemand anders van de LGBTIAP+ gemeenschap, in Georgie kan voelen.

Je mag niet zijn wie je bent, vooral geen zwakte tonen, en als het om intimiteit draait is het helemaal verboden. Dat gevoel kwam niet uit de lucht vallen, want vanaf de eerste scene in de film, werd dat heel goed over gebracht. Alsof ik aan kon voelen hoe Merab als eerst probeerde om naar ieder zijn pijpen te dansen. Want zijn familie, de dansschool en andere vrienden hebben een bepaald beeld en vooroordeel. Wanneer Irakli de film in schuift, lijkt Merab aan een ontdekkingsreis te zijn begonnen.

Als Merab aan hem denkt of de twee heren samen zijn, veranderd direct de sfeer van de film. Want je voelt de lust, verliefdheid en intimiteit van hen. In de intieme scenes kwam daar ook de angst en benauwdheid bij. Merab en Irakli probeerde van elkaars aanwezigheid te genieten, alleen mocht niemand erachter komen. Waardoor ik het steeds medelijden kreeg met Merab. Hij wilde heel graag zijn wie hij is. Alleen laat de buitenwereld het niet toe.

Het mooie aan ‘And Then We Danced’, was het moment dat alles als een kaartenhuis in elkaar leek te storten. Merab had iemand gezien in de bus en sprak hem later aan. Een homoseksuele man, en hij was 100% zichzelf. Wat prachtig is, en dat straalde over naar Merab. Toen hij eenmaal op de verschillende dansvloeren stond. Zat hij in zijn element, en ook volledig bevrijdt van wat een ander zijn mening is.

Ondanks de diepte punten, laat And Then We Danced zien dat er genoeg hoop is

Ondanks de diepte punten, laat And Then We Danced zien dat er genoeg hoop is
Bron: Cinemien & Filmdepot | And Then We Danced

Een andere scene dat mij ook veel deed, was na de grote afwijzing. Zijn broer kwam thuis en liet weten waarom hij bloed op zijn gezicht had. De twijfel over de geaardheid kwam ten sprake, en Merab kreeg goedkeuring van zijn broer. Terwijl hij gedurende ‘And Then We Danced’ vooral met zichzelf bezig was. Maar ook geen aandacht leek te hebben voor wat er speelde bij zijn broertje. Hij Gaf aan dat Merab een betere man was, dan hij. Ook moest hij de stad uit om zichzelf te kunnen zijn.

Nu zou je denken dat de film ‘And Then We Danced’ een beeld laat zien, dat over bepaalde delen van Georgie gaat. Niets is minder waar, want tijdens de premiere in Tbilisi. Waren er demonstraties en wegafzettingen geplaatst door onder andere ultranationalisten. De groep vond het een schande dat een film als deze in Tbilisi in de bioscoop werd getoond. Waardoor de film nog belangrijker wordt om de acceptatie van onder andere homoseksualiteit onder de aandacht te brengen.

Het mooie aan ‘And Then We Danced’ is, dat de film naar een laag dieptepunt moet om naar het positieve te gaan. Want Merab lijkt alle hoop te zijn verloren. Tijdens de laatste scene, werd het duidelijk dat het ondanks een kapotte enkel door blijft vechten. Wat symbool lijkt te staan, voor de mensen die hem niet accepteren zoals hij is.

Als jij het niet erg vindt om ondertiteling te lezen, terwijl jij een film probeert te volgen. Het leven van iemand van iemand in de LGBTIAP+ gemeenschap wilt volgen. Of het werk van reggisseur Levan Akin wilt steunen? Dan raad ik jou aan om ‘And Then We Danced’ zo snel mogelijk te kijken. Je moet er tijd voor uittrekken, maar je krijgt een meesterlijke film voorgeschoteld.

And Then We Danced Review
Het leven van Merab gaat niet over rozen. Hij leert Irakli kennen. Vanaf dat moment is de zoektocht naar zijn indentiteit begonnen. De sfeer, muziek, chemie en intimiteit zorgen ervoor dat 'And Then We Danced' een pracht film is.
Het Verhaal
8
Acteer werk
8
Regie
7.5
De sfeer
9
Het einde v/d film
8
Reader Rating0 Stemmen
0
Pluspunten
De sfeer was vanaf de eerste scene voelbaar
De symboliek dat op verschillende plekken en moment terug kwam
De hoop dat aan het einde van de film naar voren wordt gebracht
Minpunten
8.1
Het dansen fungeert als symbool voor het leven in Georgie

Latest Reviews

Ook interessant
Creative
Don’t play with your food!