Mijn leven tot nu toe

Nu heb ik al een paar keer een blog geschreven over hoe ik denk over bepaalde onderwerpen.
Maar je weet nog niet precies wie ik ben en wat ik zoal doe in het dagelijks leven.

FxCam_1354193517117

Om te beginnen ben ik Jimmy en ben 23 jaar.  (Ja die jongen die hier boven op de foto staat)
op dit moment woon ik in het oosten van het land en werk met mensen met een licht verstandelijke handicap.
Dit doe ik sinds een jaar en ik moet eerlijk zeggen dit gaat me steeds beter af.
Met hier en daar een cursus en hulp van mijn collega´s moet dit zeker goed komen.

Natuurlijk ben ik niet geboren en was ik 23.
Zoals iedereen dat heeft heb ik ook een geschiedenis achter me en dat zal ik zo goed mogelijk gaan vertellen.

In de begin jaren van mijn leven ging het voorspoedig.
Ik leefde samen met mijn broertje en mijn ouders samen in een dood normale buurt.
Je gaat naar de basisschool en krijgt de belangrijkste dingen mee die je moet leren om verder te komen in het leven.

Je hebt nog niet echt zorgen aan je hoofd, behalve wat je mee hebt gekregen om in de pauze op te eten.
Maar toen ik in de eerste weken van groep 5 zat gingen mijn ouders scheiden.
Dit is natuurlijk voor niemand leuk.

Ging er met de buurman vandoor en ik bleef daar toen achter met mijn broertje en vader.
Dit was even wennen, maar we hebben ons er goed doorheen geslagen.
Ook mijn vader heeft had een andere vrouw gevonden en dat maakte het plaatje weer compleet.
Ook kreeg ik er ineens 3 zusjes bij en een broertje bij.
De teller stond op dat moment dus op: 2 broertjes en 3 zusjes.

Toen ik ouder werd en was toen een 10 jaar werd mijn half zusje geboren.
En toen stond de teller op: 2 broertjes en 4 zusjes.

Het contact tussen mij en mijn stiefvader was niet goed en dat verslechterde naarmate de jaren verstreken.
Toen ik ik op de middelbare school zat had ik de knoop door gehakt en ben uiteindelijk bij mijn moeder gaan wonen.
Omdat ik op dat moment meer vrienden in die buurt had wonen.
Het contact tussen mij en mijn stiefvader was even goed, echt heel even.
Na ongeveer anderhalf jaar daar gewoond te hebben ben ik weer terug gegaan naar mijn vader.
Nu hoor ik je denken… ´Waarom heeft hij überhaupt dan gekozen om bij zijn moeder te gaan wonen?´
Daar heb ik niet echt een duidelijk antwoord op. Op dat moment voelde het goed.

Toen ik bij mijn vader ben gaan wonen leek het alles weer helder voor me te zijn.
Maar het contact met mijn moeder was ook in een klap weg, ze wilde tijd om het een plek te geven dat ik weg was gegaan.
Terwijl ik dat moment gigantisch in de knoei zat met mezelf.
En je in een gezin woont waar iedereen wel wat heeft.
De één had een kind gekregen op jonge leeftijd, de ander was verslaafd aan de drugs. Ohja dan was ik er nog met de vraag: Val ik op meisjes of vind ik jongens toch leuker?
Toen ik ongeveer 16 was vielen alle puzzelstukjes in elkaar.
Ik viel op mannen, maar dan moet je het iedereen nog gaan vertellen.
Super zenuwachtig ging ik het mijn ouders, collega´s, klasgenoten, en andere bekenden het mede delen.
Het meest teruggegeven antwoord was: ´Dat wist ik al!´
Waarop mijn antwoord weer was: ´Dan hoefde ik A. Niet zenuwachtig te zijn, en B. waarom moest ik het dan vertellen?! Had het mij even verteld!´

En dat is natuurlijk allemaal hartstikke leuk en aardig maar hoe vind je dan een jongen met wie je dan ´verkering´ of ´Relatie´ kan gaan hebben?
Na wat zoektochten op internet was ik op een social website die speciaal voor mannen en vrouwen is die op het zelfde geslacht vallen.

Na een 2 dates te hebben gehad, kwam ik mijn nog altijd leuke vriend tegen.
Oh ik moet man zeggen, we wijn ondertussen al bijna 4 jaar getrouwd! Hoezo burgelijk?!
Maar even terug bij het verhaal.
Ik had een aantal dates gehad met Bas, we zijn naar de Apenheul geweest, hebben geshopt in de stad enz enz.
Uiteindelijk vroeg aan mij of ik met hem een relatie wilde. De klik was er en het voelde goed. En ik zei natuurlijk: JA!

Daarna is het allemaal heel snel gegaan, na 3 kwart jaar zijn we gaan samen wonen in een anti kraak huis.
Voor het eerst op eigen benen te komen staan is dan toch vreemd.
Op dat moment was ik nog bezig met een opleiding en liep alles wel een beetje op rolletjes (voor zover je alles op rolletjes kan hebben)
Hoe langer Bas en ik bij elkaar waren des te vaker het onderwerp trouwen ten sprake kwam.
We wilde het allebei wel. (Even voor de duidelijkheid ik hou heel erg van hem.)
Maar de meest achterliggende gedachte was toch wel om het makkelijker te maken om een huis te kopen. En om later aan kinderen te beginnen.

Dan moet je nog verder gaan plannen hoe je alles wilt hebben enz enz.
Maar geen van beide had officieel (op de knieën) gevraagd of de ander met hem wilde trouwen.
Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en heb hem gevraagd of hij met mij wilde trouwen. En toen zei hij: JA!
We zijn gratis getrouwd op een dinsdagochtend (terwijl er nog niemand op het stadhuis was)
En dan sta je daar in pak op een koude ochtend in oktober 2009, met liefhebbende mensen om je heen. Om te gaan trouwen.
Je zag te ambtenaren kijken waar de vrouw met de jurk was. Maar sorry mensen, die was er niet!

In de tussentijd van toen en nu zijn we 3x verhuisd en hebben we een mooi huisje met een super lieve maar ook zo ondeugende kat genaamd Reus. (Beetje ons kindje)
Heb ik weer contact met mijn moeder! (en is ze gescheiden van haar man)
Was ik zeker 25 kilo aangekomen sinds dat ik op mezelf ging wonen, maar die zijn er nu af! Was van 102 kilo naar 77 kilo gegaan! (All by myself!)

Wat de toekomst me gaat brengen? Ik weet het niet precies en ik hoop veel mooie dingen met de dierbare om me heen!! (die ik natuurlijk met jou kan delen!)

Bedankt voor het lezen van mijn leven!
Volg me op twitter, dan kom je nog meer te weten van mijn dagelijkse leven.
En hopelijk tot ziens!

Latest Reviews

Ook interessant
Hoe banden met mensen veranderen